Yapay zekâ (AI) ya sordum...
"Türk Şirketlerine Danışmanlık Vermek Neden Daha Zor?”
Elbette inkâr etmesini beklemiyordum, öyle de oldu. “Bunun tek bir nedenden değil, birkaç yapısal ve kültürel faktörün birleşmesinden kaynaklandığı”nı söyledi ve 6 ana başlık sıraladı.
- Kurucu merkezli yönetim kültürü (otoriteye müdahale algısı).
- Sorun çözme yerine yangın söndürme kültürü (proaktif değil reaktif yönetim kültürü)
- Kurumsallaşma kavramının yanlış anlaşılması (kurumsallaşma=belge üretme)
- Danışmanlığın “maliyet” olarak görülmesi (en az giderle en hızlı çözüm)
- İç politikalar ve güç dengeleri (kurum içi direnç)
- Danışmanlık piyasasının kendisindeki sorunlar (gerçek danışman?)
Ve Türkiye’deki danışmanlık algısını da acı bir cümle ile özetledi; "Danışmanlar çok konuşur ama somut sonuç üretmez."
Tespitlerinin fazlası var eksiği yok...
Kendi tecrübelerimden hareketle en azından 1 madde de ben eklemek isterim: “Danışan ve Danışman arasındaki fikir birliği / mutabakat olmaması”
- Danışan, destek beklediği konuda tam olarak ne istediğini bilemediği için,
- Danışman da danışanın isteği ile “gerçek ihtiyacı” arasındaki farkı göremediği için,
her 2 taraf arasında, danışmanlık projelerinin içeriği ile ilgili tam bir fikir birliği/mutabakat oluşmaz. Bu şekilde başlayan projelerde, doğal olarak “hedef birliği” de olmadığı için, her 2 taraf da karşısındakini hedefine ulaşamamış ve başarısız olarak görür.
Türkiye’de şirket sahibi ve danışmanların birbirlerine mesafeli yaklaşımlarının en büyük nedenlerinden birisi şirketin istekleri ve gerçek ihtiyaçları arasındaki farkı görememeleri ve çoğu bundan kaynaklı proje başarısızlıklarıdır.
Saygı ve Sevgiyle...